"Hay hombres que luchan un día y son buenos. Hay otros que luchan un año y son mejores. Hay otros que luchan muchos años y son muy buenos. Pero hay quienes luchan toda la vida, esos son imprescindibles." "No creo que seamos parientes muy cercanos, pero si usted es capaz de temblar de indignación cada vez que se comete una injusticia en el mundo,somos compañeros, que es más importante."
domingo, 15 de abril de 2012
viernes, 6 de abril de 2012
Editorial: Doe a Terra. O Lume que quemou as Fragas.
Doe a terra, doe
como se fora cada cm da nosa pel, sangue da nosa sangue. Doe ver arder as
Fragas, ver como devora o lume una paraxe de conto no que cada un/ha de nós
tiñamos fermosos recordos.
E por desgraza esta non é una catástrofe illada, a organización
ecoloxista ADEGA afirma que no que vai de ano arderon mais de 6.000 hectáreas
de monte con unha especial afección ós espacios protegidos de Limia-Xurés, O
Courel, Macizo Central e agora as Fragas do Eume. Tamén asegura que durante o
pasado outono o lume arrasou outras 11.000 hectáreas só en espacios da Red
Natural 2000, "o que supón unha catástrofe ambiental de consecuencias tal
vez irreversibles para a biodiversidade destas áreas".
Pero o que máis doe
e darse conta de que coma sempre, esta nova catástrofe non é casual: é
consecuencia da deixadez, dos recortes e da falta de inversión nos espacios
naturais protexidos como relata ADEGA no seu comunicado de prensa.
Tamén ven causado
polo irracional modelo forestal actual que olvida
os servicios ambientais e sociais do monte e da biodiversidade, que fomenta os
monocultivos e que permitiu a proliferación de eucaliptos dentro do parque.
Non
esquecemos ademáis que o Gobierno autonómico reduciu o presuposto en sete millons en xestión e 20 en labores de
prevención, que os equipos das brigadas
non están a cubrir baixas por xubilación co que atopanse moitas veces 2 ou 3
persoas para enfrentarse a un incendio, a estas alturas do ano e pese as
condicións de sequia deste inverno e primaveira, non estaba desplegado ó cen
por cen a precampaña contra incendios…con estas condicións, ¿Cómo non vai
descontrolarse o lume?
E por último, non podemos pasar por alto os intereses económicos e
industriais postos na zona afectada. Fai dos anos atrás a
Xunta quería abrir a ceo aberto unha mina de andalucitas a escasos 50 metros do
Parque Natural (O proxecto con algunhas modificiacións xa fora
paralizado catro anos atrás polo seu grave impacto ecolóxico sobre a zona). A
construcción da mina de andalucitas implica a desaparición e contaminación das
augas dos ríos Maciñeira e Belelle que pasan polo Parque e abastecen de auga ás
poboacións da localidade e implica a desaparición de parte da fauna e flora do
parque. Legalmente, era imposible de executar. Pero por desgraza, nesta nosa
Terra, coñecemos perfectamente “ós pirómanos mercenarios” eses que por una boa
cantidade de diñeiro, queman zonas sen importarlles nada máis que o posterior
beneficio para construcción, para a industria madereira, etc. Unha vez que a
parte do Parque en “conflicto” está destruida, xa non existen escollos morais,
legais, que impidan a apertura da mina.
Doe de verás a desinformación, a
falta de responsabilidade política, a búsqueda de beneficios sen escrúpulos, o
mundo negro que lle estamos a deixar ós/ás nosos/as fillos/as. Ainda que de
toda cinza, sempre nace unha pequena esperanza: a cidadanía que loita e que
grita que NUNCA MÁIS desastres na nosa Galiza..
lunes, 26 de marzo de 2012
PODEN OS DEREITOS CONVERTERSE EN DEBERES ?
Dende o enrédate, andamos estas semanas pensando, dende onde teñen que partir ás nosas palabras, e polo tanto, ás nosas accións, de cara a xornada de folga do vindeiro xoves día 29. Desexamos coma desexan ás nenas e nenos pequechos, é dicir, pensando que se se quere algo moito, moito, e pechas os ollos con forza, os abrilos aparece ou desaparece (vete ti saber) aquilo que desexabas tanto…
Non é que sexamos moi grandes aínda, pero si que xa non somos inxenuas, e sabemos que por moito que o desexemos o día 30 non vai desaparecer a inxustiza social na que vivimos, nin ás colas nas oficinas do inem, nin diante dous comedores sociais, nin ás noites de insominio de moitas de nós, repasando ás mesmas contas e sabendo que non, que non dan os números que quixeras….Tamén sabes que non aparecerán os criterios de equidade para que o gasto público asignese por acordo as necesidades básicas: alimentos, sanidade, educación,… e que Matas, Indurgarín, Camps e demais farándula seguirán co seu circo no que os ananos non crecen, pero si os buratos dos cartos de todas, que alguén fai seus.
Tamén sabes, que ás milicias, ousease os corpos de seguridade do estado, non van abrir zanxas para que durman tranquilas ás almas dos despoxados de todo, senon que se encargarán de abrir cabezas a quen dealle un pouco todo igual, porque xa esta cansa de tanto, e poñase en primeira fila a berrar por un mundo alomenos diferente....
Sabemos que o Alcampo, Corte Inglés, Citroen e demais... pecharan as verxas cando os piquetes se poñan pesados e despois a tardiña, os comercios volverán abrir, e o peor é que unha amiga miña peluqera dixome que ou xoves teñen o día completo porque a xente aproveita para ir a peiteado xa que non vai o traballo...
Sabemos todas esas cousas, e tamén sabemos que a folga é un dereito, e que cada quen decide, o que pasa é que vendo o que nestes catro meses en cuestión de dereitos este gobernó fixo, preguntábamonos se os dereitos non se convirten en deberes, e será un deber sair a rúa o xoves a decir que basta xa¡¡¡ que non no gusta nin estamos dacordo con esta reforma laboral, nin o que entenden por necesidades prioritarias, nin a educación que queren darnos, nin a sanidade que queren quitarnos, que eu caso con quen quero, se me quere, que no meu corpo decido eu, que coller comida do lixo non pode ser delito, que o que queremos é que pechen os CIES, non que os regulen entidades privadas, e que as rúas son de todas as persoas, non so dos pasos de semana santa….
E así estamos, que nos quedan catro días e temos unha lista que non para de crecer de motivos para protestar, e por todo iso imos ir, sendo amas de casa, autónomos, pensionistas… e sen traballar por conta axena, porque sobrannos os motivos, como decía a canción
Cales son os teus motivos?
Non é que sexamos moi grandes aínda, pero si que xa non somos inxenuas, e sabemos que por moito que o desexemos o día 30 non vai desaparecer a inxustiza social na que vivimos, nin ás colas nas oficinas do inem, nin diante dous comedores sociais, nin ás noites de insominio de moitas de nós, repasando ás mesmas contas e sabendo que non, que non dan os números que quixeras….Tamén sabes que non aparecerán os criterios de equidade para que o gasto público asignese por acordo as necesidades básicas: alimentos, sanidade, educación,… e que Matas, Indurgarín, Camps e demais farándula seguirán co seu circo no que os ananos non crecen, pero si os buratos dos cartos de todas, que alguén fai seus.
Tamén sabes, que ás milicias, ousease os corpos de seguridade do estado, non van abrir zanxas para que durman tranquilas ás almas dos despoxados de todo, senon que se encargarán de abrir cabezas a quen dealle un pouco todo igual, porque xa esta cansa de tanto, e poñase en primeira fila a berrar por un mundo alomenos diferente....
Sabemos que o Alcampo, Corte Inglés, Citroen e demais... pecharan as verxas cando os piquetes se poñan pesados e despois a tardiña, os comercios volverán abrir, e o peor é que unha amiga miña peluqera dixome que ou xoves teñen o día completo porque a xente aproveita para ir a peiteado xa que non vai o traballo...
Sabemos todas esas cousas, e tamén sabemos que a folga é un dereito, e que cada quen decide, o que pasa é que vendo o que nestes catro meses en cuestión de dereitos este gobernó fixo, preguntábamonos se os dereitos non se convirten en deberes, e será un deber sair a rúa o xoves a decir que basta xa¡¡¡ que non no gusta nin estamos dacordo con esta reforma laboral, nin o que entenden por necesidades prioritarias, nin a educación que queren darnos, nin a sanidade que queren quitarnos, que eu caso con quen quero, se me quere, que no meu corpo decido eu, que coller comida do lixo non pode ser delito, que o que queremos é que pechen os CIES, non que os regulen entidades privadas, e que as rúas son de todas as persoas, non so dos pasos de semana santa….
E así estamos, que nos quedan catro días e temos unha lista que non para de crecer de motivos para protestar, e por todo iso imos ir, sendo amas de casa, autónomos, pensionistas… e sen traballar por conta axena, porque sobrannos os motivos, como decía a canción
Cales son os teus motivos?
viernes, 9 de marzo de 2012
Grazas! Xa superamos as 2000 visitas!
E todo isto e grazas a vós, que nos seguides nas ondas e a través da rede, que nos dades forzas e o pulo necesario para seguir loitando por aquelo que consideramos máis xusto e igualitario para todos e todas.
Neste ano de andadura do ENREDATE non podemos máis que sentirnos inmensamente felices e afortunados/as de poder expresar e compartir as nosas inquedanzas, medos, dudas e feridas neste Mundo cada vez máis inhumán e individualizado. Sabemos que hai moito por facer, moitas cousas que cambiar e tamén que estamos nun momento en que no podemos baixar a guardia porque queren quitarnos moitos dos dereitos adquiridos. Pero sabemos tamén que non estamos sós nin soas nesta pequena illa chamada Utopía, camiñamos da vosa man, complices na noite radiofónica e na internet durante todo o día.
Grazas por estar ahí, esperamos seguir disfrutando da vosa compañía 2000 visitas máis (coma mínimo!)
jueves, 1 de marzo de 2012
Preparando o Especial de Marzo adicado á Muller
Aquí nos tedes, preparando os dous programas especias adicados á Muller que poderedes escoitar en Marzo. Non podedes perdervos a entrevista con Chelo, alumna do Centro de Recursos para Discapacidade de COGAMI en Mos que nos vai a falar da situación da muller con discapacidade e a entrevista con Lorena, traballadora de Implicadas no Desenvolvemento que nos falará da situación da muller no mundo e do traballo que están desenrolando en España e en India.
Estade atentos e atentas....porque o mes de Marzo será un mes especial!
Estade atentos e atentas....porque o mes de Marzo será un mes especial!
| Chelo, unha auténtica profesional das ondas :) |
| Lorena, explicándonos os programas de Implicadas ca sua dulce voz. |
| O mago que fai o milagro :) |
miércoles, 22 de febrero de 2012
viernes, 17 de febrero de 2012
Editorial: ¿Estamos a facer ben as cousas en Saude Mental?
Ó meu amigo C… morreulle a nai hai uns anos e vive coa sóa compaña dunha tribu de gatos. Ás veces atópome con el de vagar pola rúa, ou a falar e rir baixiño ou calado, coa mirada cara ó chan, a pensar Deus sabe que lerias. O meu amigo é esquizofrénico e cando lle preguntamos polo tratamento que está a seguir, non é quen de explicar nada ó respecto. Podíase pensar que esa falla de información é motivada pola propia enfermidade, pero cando afondamos no tema dámonos de conta que os supostamente sans tampouco son quen de lle ver algo medianamente lóxico no xeito que teñen de atender dende a Sanidade o seu problema. Ante a pregunta a profesionais da saúde mental de por qué non está nalgún programa de terapia, a resposta é que, inda que no seu caso sería non xa necesario, senón imprescindible, pois sinxelamente «non hai sitio» e, a maiores, caso de habelo, segundo eles mesmos, non sería o axeitado, ou sexa «non hai» e punto.
E estamos a falar dun caso illado que podería pasar por unha sinxela anécdota se non fora porque ¿cantas persoas están no seu caso ou semellantes?. Achegándonos ás estadísticas vemos que moitas mais das que se pensaría, e os problemas de saúde mental non fan máis que aumentar, e un motivo importante dabondo é a perda do benestar (ou do, a lo menos, «estar») de resultas dos problemas económicos e sociais da poboación en xeral, e da que está marxinada por algunha causa, en particular; deste xeito, andamos a dar voltas: marxinación = perda de saúde mental e viceversa.
E non podemos rematar esta reflexión sen lembrar que neste país quen leva o peso da atención as persoas con problemas de saúde mental son as asociacións de particulares, e que eses particulares, familiares, pacientes, profesionais… forman parte da nosa sociedade; esa sociedade somos nós todos, e constituímonos mal que ben nun Estado, e un Estado ten as súas obrigas que cumplir.
lunes, 6 de febrero de 2012
jueves, 2 de febrero de 2012
Comunicado da Federación de Planificación Familiar Estatal (FPFE) ante a posibilidade de derogación da ley de saude sexual e reproductiva
Con el objetivo de reducir el número de interrupciones inducidas del embarazo
COMUNICADO ANTE LA POSIBILIDAD DE DEROGACIÓN DE LA LEY DE SALUD SEXUAL Y REPRODUCTIVA E INCREMENTO A LAS BARRERAS DE ACCESO A MÉTODOS ANTICONCEPTIVOS
La Federación de Planificación Familiar Estatal (FPFE) y sus asociaciones miembros se oponen de manera rotunda a la idea de volver a una ley del aborto basada en supuestos y similar a la de 1985, ya que esto supone:
Para la sociedad:
1. Aumenta la inequidad económica entre aquellas que siempre van a poder costearse una interrupción y otras ciudadanas a las que se les va a dificultar el acceso por motivos económicos.
2. La no promoción de elementos esenciales de la actual Ley como la educación sexual y el acceso a anticoncepción. Las leyes más restrictivas no están vinculadas con ninguna reducción de los abortos; la planificación familiar sí[1].
3. Una medida que está en contra del sentir de la mayoría y prioriza la opinión de unos pocos, basada en consideraciones morales y no en afirmaciones científicas[2].
4. El enriquecimiento y aparición de mafias dedicadas al aborto clandestino con el consecuente aumento de riesgos para la salud pública.
5. Alejarnos del marco jurídico predominante en la Unión Europea (tan sólo Irlanda y Polonia tendrían legislaciones más restrictivas que la española).
Para la mujer:
6. Una vulneración de sus derechos al negarle su capacidad de decidir sobre su maternidad y cuerpo, y delegar su autoridad sobre un tutor o perito que decidiría por ellas.
7. Situaciones de inseguridad jurídica ya que la penalización del aborto de nuevo lleva a que cualquiera que se acoja a un supuesto de despenalización pueda ser posteriormente cuestionada y encausada.
8. Alarga y dificulta el proceso favoreciendo el aborto tardío y el aborto clandestino, con grave peligro para la salud de la mujer.
9. Incremento del sufrimiento y padecimiento psicológico que acompañan al embarazo no deseado.
Para los profesionales:
10. Inseguridad jurídica ya que puede cuestionarse el acogimiento a un supuesto despenalizador e iniciarse juicios contra el/la profesional.
Para el no nacido:
11. Menos consideración de su protección como bien jurídico[3] ya que, no pudiéndose establecer el límite temporal en el supuesto de riesgo en la salud de la madre, no respeta los tiempos relacionados con la viabilidad fetal que sí son considerados y delimitados con la actual ley.
Por todo ello consideramos que las medidas que se pretenden tomar son inadecuadas y solicitamos:
La aplicación total de la Ley de Salud Sexual y Reproductiva de 2010; especialmente, la inserción de la educación sexual en la escuela primaria y secundaria, y la garantía del acceso universal a métodos anticonceptivos. Dos elementos que, tal y como demuestran los datos científicos disponibles y a diferencia de las leyes restrictivas del aborto, reducen el número de interrupciones inducidas del embarazo.
lunes, 30 de enero de 2012
Editorial: QUEN REGULA OS MEUS DEREITOS? OU MELLOR QUEN DEBE PROTEXELOS?
Nestas semanas estamos moi preocupadas no Enrédate, so pasaron dous meses dende que o PP estabilizouse no poder no marco estatal, e o conseguido en dereitos fundamentais nos anteriores anos parece temblar e deluirse.
Acostumadas a un discurso económico: vai baixar o paro, fortaleceremos a creación de emprego, non tocaremos as pensións, fixo que sonaran a cantos de serea o programa e a victoria dunha dereita conservadora e con rendida pleitesía a gran broma que é o estado europeo, esos cantos estanse a convertir en: mais parados, unha reforma laboral que non beneficia o traballador, a suspensión da mayoría do emprego público, a subida dos impostos, a intención de sacar cuartos da venta de armas¡¡¡, o aumento de desaloxos e por tanto, a falta do acceso a vivenda..etc, pero o risco de todo isto é a maiores que enfrascados en números para chegar a fin de mes, desuelle o poder a quenes intentan recortar tamén nos nosos dereitos:a semana pasada o actual ministro de xustiza, (o mesmo suxeito que como alcalde dunha cidade provocaba e insultaba a inteligencia das ciudadanas e ciudadanos pretendiendo levar a cabo ordenanzas como que as persoas que colleran comida do lixo terían que pagar unha multa por desorden público,JA¡¡), anunciaba no mesmo día que o ministerio de xustixa pensaba cambiar a lei do menor, implantar a condena perpetua revisable ( e este tema non será importante e de opinión pública como para que se leve o senado e non se decrete por Lei orgánica?), e como non, a reforma da Lei de Saúde Sexual e reproductiva e da interrupción voluntaria do embarazo do 2/2010 do 3/03 2010.Nesta semana no Enrédate imos dedicarlle o programa os dereitos sexuais e reproductivas, parte dos dereitos fundamentais da persoa que poden ser vulnerados se a reforma da Lei se leva a cabo: recordamos que a protesta do PP no ano 2010 no tribunal constitucional polo cambio da lei no que se refire a interrupción voluntaria do embarazo dun sistema de indicadores ó sistema de plazos ( sistema que figura en case todas as lexislacións europeas da materia) aínda está sen resolver.
Tamén tocaremos o aspecto mais polémico da reforma do 2010, o acceso as mulleres de 16 e 17 anos a unha IVE sen o consentimiento dos tutores ou nais e pais sempre que se alegue unha situación de desamparo ou conflicto onde se poidan estar vulnerando os dereitos desas mulleres.
Dende o enrédate vos preguntamos:está a sociedade atendendo correctamente a población adolescente en relación os seus dereitos? E necesario un estado que nos regule ou que nos protexa?
domingo, 22 de enero de 2012
Os dereitos das persoas con problemas de saude mental
No mes de Febreiro sacaremos un programa especial sobre saude mental. Para ir abrindo ollos e conciencias, compartimos con vós este video sobre os Dereitos Humáns das persoas con problemas de saude mental. Unha perspectiva diferente, dende a boca dos/as propios/as protagonistas. Porque sabemos que moitas cousas teñen que cambiar...
jueves, 19 de enero de 2012
Editorial: Comercio Xusto
Partindo dá definición de que comercio xusto é un sistema comercial solidario e alternativo ao convencional que persegue ou desenvolvemento dous pobos e loita contra a pobreza,venme a cabeza varias preguntas...Somos conscientes hoxe en dia de onde veñen a maioria dous produtos que mercamos?
Sabemos cales son as condicions laborais e humanas dás persoas que fan a maioria de produtos que chegan os nosos fogares?
Só miramos o prezo ainda que sexa á conta de man de obra infantil e persoas explotadas e practicamente esclavizadas durante a sua vida en moitos casos moi curta?
Sabemos cales son as condicions laborais e humanas dás persoas que fan a maioria de produtos que chegan os nosos fogares?
Queremos seguir mantendo a unhos poucos non seu pedestal que ainda encima mírannos por enrriba do ombreiro para que millons e millons de persoas mal vivan ou morran?
Todos sabémonos que todolos produtos do mercado mundial repártenvos entre unhos poucos de intermediarios que medran á conta de emprobecer os mais pobres e de explotar os traballadores e iso estase extendendo coma dunha pandemia se tratase polo planeta,e non falamos só de produtos baratos senón tamen de produtos de marca de multinacionais(que todos coñecemos) que cunhos porcentaxes inmorais e vergoñentos son feitos na sua maioria non terceiro mundo a cambio dunha esmola.
O tema e moi complexo pois as organizacions mundiais que tingan que velar polo correcto funcionanento dos factores anteriormente expostos fan unha velada deixadez de funcions pois estan controladas polas grandes corporacions e permiten co capitalismo salvaxe e neoliberalismo acampe as suas anchas.
Se queremos trocar isto temos que escomenzar a ter conciencia de ser humano e achegar o noso gran de area e apostar por este comercio xusto,senón todo irá a peor esta nas nosas mans,na nosa cabeza e no noso corazón.
Camiñante, non hai camiño,
faise camiño o andar.
faise camiño o andar.
(Antonio Machado)
Algunhas tendas de comercio Xusto:
viernes, 13 de enero de 2012
jueves, 5 de enero de 2012
Editorial: Palestina.
Temos un problema de gran carga emocional e politica dende o ano 1947 no mundo, é o conflicto Israeli-Palestino con millares de victimas moitas mais dun bando que de outro con millares e millares de presos de un so bando, con millares de nenos orfanos moitos mais dun bando que de outro, con miles de casa destruidas prácticamente dun so bando... En verdade ¿a Comunidade Internacional quere arranxar o problema?
A solución é moito máis sinxela cas famosas follas de ruta; é simplemente cumprir as Leis Internacionais e respetar os Dereitos Humáns.
Teriamos que esixir que Israel cumpra a resolución 242 do 1967 na que lle esixen abandoar os terreos ocupados durante a guerra do 1967 aprobado pola totalidade do Consello Xeral de Naciones Unidas e facerlle cumprir o artigo 6 do tratado de Xinebra de 1948 no que respeita os Dereitos Humáns; só con cumprir estas duas cousas teríamos o problema arranxado nun porcentaxe moi alto...
Se 124 paises dos 193 paises que compoñen a ONU recoñecen a Palestina coma un estado propio... ¿A que esta esperando a Comunidade Internacional para que sexa Palestina o estado 194 da ONU?
Hai un pais con dereito a veto ó que non lle interesa isto: son os autonomeados"libertadores do mundo oprimido", os "yankees", que teñen que amortizar o seu apoio militar sen precedentes, unha zona estratexica importantisima para eles e o mesmo tempo coidar o capital que invirten o lobbi xudeu na maoiria dos seus presidenciables.
¿Cómo pode permitir a Comunidade Internacional que ainda exista o dereito a veto?
Un dereito que foi creado o final da segunda guerra mundial pola divión existente entre os paises comunistas e capitalistas para crear un equilibrio quizáis necesario nesa epoca da historia.
Si esto se cumprira e Palestina tivera un estado propio a magnitude do problema para o goberno de Israel seria infinito, pois Palestina podería denunciar a altos cargos militares e politicos e israelies pola ocupación do seu pais, crimenes de guerra e todo o demáis que fixeron durante estas décadas...Entendedes por qué non se permite crear o estado Palestino..
¿Os imaxinades a presidentes israelis e xenerales detidos e levados a Corte Penal Internacional ainda que non a recoñezan?
Como coñecemos a especial sensibilidade do pobo xudeo, aclarar que non é un ataque a este pobo senón o estado sionista e o goberno de Israel. O respeto que temos os/as xudeos/as e o mesmo que temos os pobos musulmanes ,cristianos ,budistas e demáis relixións e formas de vida.
miércoles, 4 de enero de 2012
lunes, 26 de diciembre de 2011
Artículo de Vicenc Navarro: ¿Quén son os mercados?
Do blog do autor: http://www.vnavarro.org/?p=6719
Xenial coma sempre. Certeras verbas, explicación sencilla....e unha visión fresca e alternativa a tanto discurso UNICO. ¡Hai alternativa!¡Un mundo mellor é posible!
Xenial coma sempre. Certeras verbas, explicación sencilla....e unha visión fresca e alternativa a tanto discurso UNICO. ¡Hai alternativa!¡Un mundo mellor é posible!
Cuando el Gobierno Zapatero afirmaba que tenía que llevar a cabo las políticas de reducción de derechos laborales (como debilitar los convenios colectivos) y sociales (como alargar la edad de jubilación, congelar las pensiones o recortar el gasto público social) como consecuencia de la presión de los mercados financieros, estaba, en realidad, intentando externalizar la responsabilidad de desarrollar unas políticas altamente impopulares. Algo semejante ocurrirá ahora con el Gobierno Rajoy. En ambos casos, los ejecutivos nos dicen que no son ellos sino los de fuera, es decir, los mercados, los que mandan mientras que los gobiernos no tienen otra alternativa que desarrollar tales políticas.
Con la ayuda de los mayores medios de información y persuasión del país, los gobiernos intentan presentar tales políticas como determinadas por fuerzas exteriores sobre las cuales tienen poquísima capacidad de influencia. El gran argumento, que justifica tales políticas, es que son necesarias para “dar confianza a tales agentes externos: los mercados financieros”. En otras palabras, hay que reducir el déficit y la deuda pública, y hay que reducir los salarios y debilitar a los sindicatos a fin de calmar a los mercados para que estos presten su dinero al Estado español, permitiéndole con ello poder pagar sus gastos. El problema con este esquema político-intelectual es que cada uno de los postulados sobre los que se basa es erróneo, es decir, los datos empíricos no lo sustentan. Veámoslos.
En primer lugar, no son los mercados financieros, sino principalmente los bancos, las compañías de seguros y los fondos especulativos españoles (el eje de lo que se llamaba antes la burguesía financiera, término abandonado en el lenguaje político-mediático actual por considerarlo “anticuado”) los que poseen casi la mitad de la deuda pública española. La mayoría de la otra mitad la poseen bancos, compañías de seguros y fondos especulativos europeos, gran número de ellos relacionados con los mismos fondos españoles. Sólo una mínima parte la poseen entidades financieras extranjeras (es decir, de fuera de la Unión Europea).
Los “mercados financieros” son, pues, básicamente nuestras instituciones financieras (españolas y europeas). Utilizo el término “nuestras” para indicar su identificación político territorial, pues de nuestros –en el sentido de posesión por parte de la mayoría de la población– tienen poco. Están controlados por un número pequeñísimo de personas (los gerentes, gobernadores y accionistas), menos del 0,1% de la población, que se benefician enormemente de que el Estado español tenga que pagar hasta un 7% de interés para conseguir dinero prestado de los bancos a los cuales el Estado debe pagar, dinero que procede de los recortes de gasto público en pensiones, sanidad, educación, escuelas de infancia, servicios domiciliarios a las personas con dependencia, entre otros. Las clases populares de España, que son las más afectadas por estos recortes, tienen que apretarse el cinturón para que el Estado pueda pagar a nuestra burguesía financiera, a la cual, por cierto, nuestro Estado ha ido reduciendo sus impuestos y ayudándola, prestándoles millones y millones de euros para que no colapsaran el sistema financiero como resultado de sus prácticas especulativas (y muy en particular en el sector inmobiliario) al estallar la burbuja del ladrillo que ellos crearon.
Pero, por si no fuera poco, tal burguesía financiera, tanto española como europea, ha recibido una enorme cantidad de dinero del Banco Central Europeo (BCE), que es una institución pública (sus dirigentes son nombrados por los estados de la Eurozona, incluido el Gobierno español), que está en la práctica controlado por nuestras (españolas y europeas) instituciones financieras. El BCE imprime millones y millones de euros y los da (bueno, dar, dar, es un decir, aunque los intereses son ridículamente bajos) a los bancos, los cuales, con este dinero, especulan y compran deuda pública a unos intereses desorbitados.
El segundo supuesto erróneo es asumir que no hay otra alternativa a la dependencia que los estados tienen de la banca privada. Ello no es cierto. El Estado puede generar recursos a base de, por ejemplo, incrementar, en lugar de bajar, los impuestos a la banca, a las rentas del capital y a las rentas superiores. Y el BCE, en lugar de dar dinero a la banca, se lo podría dar a los estados para comprar su deuda pública a los mismos intereses que se los da a la banca. Pero no lo hace, con lo cual el Estado tiene que pedir prestado a la banca. Un círculo virtuoso para la banca y desastroso para los estados. Pero las cosas han empeorado todavía más porque cuando por fin el BCE ha comenzado a enviar dinero a los estados comprando su deuda pública, el BCE (que es el lobby de la banca) ha impuesto unas condiciones draconianas, que se resumen en un ataque frontal a las clases populares y a su Estado del bienestar.
No son, pues, los mercados financieros, sino nuestra burguesía financiera, aliada con la burguesía financiera europea, quien está controlando nuestras instituciones públicas, las mismas que nos dicen que no hay alternativas. Y para el máximo abuso, nuestros representantes políticos en su última reunión en Bruselas, quieren ahora asegurar a los bancos (para darles, incluso, más confianza) que estos nunca, repito, nunca, perderán dinero. Es decir, que los estados les deberán pagar siempre el dinero que supuestamente les deben. Y todo ello se presenta con el argumento de que no hay alternativas.
Pero sí que hay alternativas. Los estados pueden controlar a los bancos, en lugar de ser al revés, estableciendo, por ejemplo, bancos públicos. Y pueden cambiar al BCE poniéndolo al servicio de la población y de la economía productiva, y no al servicio de la banca. Que no lo hagan se debe, no al poder de los mercados, sino a la excesiva influencia política y mediática de nuestras burguesías financieras.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






