viernes, 17 de febrero de 2012

Editorial: ¿Estamos a facer ben as cousas en Saude Mental?


Ó meu amigo C… morreulle a nai hai uns anos e vive coa sóa compaña dunha tribu de gatos. Ás veces atópome con el de vagar pola rúa, ou a falar e rir baixiño ou calado, coa mirada cara ó chan, a pensar Deus sabe que lerias. O meu amigo  é esquizofrénico e cando lle preguntamos polo tratamento que está a seguir, non é quen de explicar nada ó respecto. Podíase pensar que esa falla de información é motivada pola propia enfermidade, pero cando afondamos no tema dámonos de conta que os supostamente sans tampouco son quen de lle ver algo medianamente lóxico no xeito que teñen de atender dende a Sanidade o seu problema. Ante a pregunta a profesionais da saúde mental de por qué non está nalgún programa de terapia, a resposta é que, inda que no seu caso sería non xa necesario, senón imprescindible, pois sinxelamente «non hai sitio» e, a maiores, caso de habelo, segundo eles mesmos, non sería o axeitado, ou sexa «non hai» e punto.


 E estamos a falar dun caso illado que podería pasar por unha sinxela anécdota se non fora porque ¿cantas persoas están no seu caso ou semellantes?. Achegándonos ás estadísticas vemos que moitas mais das que se pensaría, e os problemas de saúde mental non fan máis que aumentar, e un motivo importante dabondo é a perda do benestar (ou do, a lo menos, «estar») de resultas dos problemas económicos e sociais da poboación en xeral, e da que está marxinada por algunha causa, en particular; deste xeito, andamos a dar voltas: marxinación = perda de saúde mental e viceversa.

E non podemos rematar esta reflexión sen lembrar que neste país quen leva o peso da atención as persoas con problemas de saúde mental son as asociacións de particulares, e que eses particulares, familiares, pacientes, profesionais… forman parte da nosa sociedade; esa sociedade somos nós todos, e constituímonos mal que ben nun Estado, e un Estado ten as súas obrigas que cumplir.

jueves, 2 de febrero de 2012

Comunicado da Federación de Planificación Familiar Estatal (FPFE) ante a posibilidade de derogación da ley de saude sexual e reproductiva







Con el objetivo de reducir el número de interrupciones inducidas del embarazo

COMUNICADO ANTE LA POSIBILIDAD DE DEROGACIÓN DE LA LEY DE SALUD SEXUAL Y REPRODUCTIVA E INCREMENTO A LAS BARRERAS DE ACCESO A MÉTODOS ANTICONCEPTIVOS

La Federación de Planificación Familiar Estatal (FPFE) y sus asociaciones miembros se oponen de manera rotunda a la idea de volver a una ley del aborto basada en supuestos y similar a la de 1985, ya que esto supone:

Para la sociedad:

1.       Aumenta la inequidad económica entre aquellas que siempre van a poder costearse una interrupción y otras ciudadanas a las que se les va a dificultar el acceso por motivos económicos.

2.       La no promoción de elementos esenciales de la actual Ley como la educación sexual y el acceso a anticoncepción. Las leyes más restrictivas no están vinculadas con ninguna reducción de los abortos; la planificación familiar sí[1].

3.        Una medida que está en contra del sentir de la mayoría y prioriza la opinión de unos pocos, basada en consideraciones morales y no en afirmaciones científicas[2].

4.       El enriquecimiento y aparición de mafias dedicadas al aborto clandestino con el consecuente aumento de riesgos para la salud pública.

5.       Alejarnos del marco jurídico predominante en la Unión Europea  (tan sólo Irlanda y Polonia tendrían legislaciones más restrictivas que la española).

Para la mujer:

6.       Una vulneración de sus derechos al negarle su capacidad de decidir sobre su maternidad y cuerpo, y delegar su autoridad sobre un tutor o perito que decidiría por ellas.

7.        Situaciones de inseguridad jurídica ya que la penalización del aborto de nuevo lleva a que cualquiera que se acoja a un supuesto de despenalización pueda ser posteriormente cuestionada y encausada.

8.       Alarga y dificulta el proceso favoreciendo el aborto tardío y el aborto clandestino, con grave peligro para la salud de la mujer.

9.       Incremento del sufrimiento y padecimiento psicológico que acompañan al embarazo no deseado.

Para los profesionales:

10.   Inseguridad jurídica ya que puede cuestionarse el acogimiento a un supuesto despenalizador e iniciarse juicios contra el/la profesional.

Para el no nacido:

11.   Menos consideración de su protección como bien jurídico[3] ya que, no pudiéndose establecer el límite temporal en el supuesto de riesgo en la salud de la madre, no respeta los tiempos relacionados con la viabilidad fetal que sí son considerados y delimitados con la actual ley.

Por todo ello consideramos que las medidas que se pretenden tomar son inadecuadas y solicitamos:

La aplicación total de la Ley de Salud Sexual y Reproductiva de 2010; especialmente, la inserción de la educación sexual en la escuela primaria y secundaria, y la garantía del acceso universal a métodos anticonceptivos. Dos elementos que, tal y como demuestran los datos científicos disponibles y a diferencia de las leyes restrictivas del aborto, reducen el número de interrupciones inducidas del embarazo.



lunes, 30 de enero de 2012

Editorial: QUEN REGULA OS MEUS DEREITOS? OU MELLOR QUEN DEBE PROTEXELOS?


 Nestas semanas estamos moi preocupadas no Enrédate, so pasaron dous meses dende que o PP estabilizouse no poder no marco estatal, e o conseguido en dereitos fundamentais nos anteriores anos parece temblar e deluirse.

Acostumadas a un discurso económico: vai baixar o paro, fortaleceremos a creación de emprego, non tocaremos as pensións, fixo que sonaran a cantos de serea o programa e a victoria dunha dereita conservadora e con rendida pleitesía a gran broma que é o estado europeo, esos cantos estanse a convertir en: mais parados, unha  reforma laboral que non beneficia o traballador, a suspensión da mayoría do emprego público, a subida dos impostos, a intención de sacar cuartos da venta de armas¡¡¡, o aumento de desaloxos e por tanto, a falta do acceso a vivenda..etc, pero o risco de todo isto é a maiores que enfrascados en números para chegar a fin de mes, desuelle o poder a quenes intentan recortar tamén nos nosos dereitos:a semana pasada o actual ministro de xustiza, (o mesmo suxeito que como alcalde dunha cidade provocaba e insultaba a inteligencia das ciudadanas e ciudadanos pretendiendo levar a cabo ordenanzas como que as persoas que colleran comida do lixo terían que pagar unha multa por desorden público,JA¡¡), anunciaba no mesmo día que o ministerio de xustixa pensaba cambiar a lei do menor, implantar a condena perpetua revisable ( e este tema non será importante e de opinión pública como para que se leve o senado e non se decrete por Lei orgánica?), e como non, a reforma da Lei de Saúde Sexual e reproductiva e da interrupción voluntaria do embarazo do 2/2010 do 3/03 2010.

 Nesta semana no Enrédate imos dedicarlle o programa os dereitos sexuais e reproductivas, parte dos dereitos  fundamentais da persoa que poden ser vulnerados se a reforma da Lei se leva a cabo: recordamos que a protesta do PP no ano 2010 no tribunal constitucional polo cambio da lei no que se refire a interrupción voluntaria do embarazo dun sistema de indicadores ó sistema de plazos ( sistema que figura en case todas as lexislacións europeas da materia) aínda está sen resolver.

Tamén tocaremos o aspecto mais polémico da reforma do 2010, o acceso as mulleres de 16 e 17 anos a unha IVE sen o consentimiento dos tutores ou nais e pais sempre que se alegue unha situación de desamparo ou conflicto onde se poidan estar vulnerando os dereitos desas mulleres.

 Dende o enrédate vos preguntamos:está a sociedade atendendo correctamente a población adolescente en relación os seus dereitos? E necesario un estado que nos regule ou que nos protexa?





domingo, 22 de enero de 2012

Os dereitos das persoas con problemas de saude mental

No mes de Febreiro sacaremos un programa especial sobre saude mental. Para ir abrindo ollos e conciencias, compartimos con vós este video sobre os Dereitos Humáns das persoas con problemas de saude mental. Unha perspectiva diferente, dende a boca dos/as propios/as protagonistas. Porque sabemos que moitas cousas teñen que cambiar...

jueves, 19 de enero de 2012

Editorial: Comercio Xusto

Partindo dá definición de que comercio xusto é un sistema comercial solidario e alternativo ao convencional que persegue ou desenvolvemento dous pobos e loita contra a pobreza,venme a cabeza varias preguntas...Somos conscientes hoxe en dia de onde veñen a maioria dous produtos que mercamos?

Sabemos cales son as condicions laborais e humanas dás persoas que fan a maioria de produtos que chegan os nosos fogares? 



Só miramos o prezo ainda que sexa á conta de man de obra infantil e persoas explotadas e practicamente esclavizadas durante a sua vida en moitos casos moi curta?

Queremos seguir mantendo a unhos poucos non seu pedestal que ainda encima mírannos por enrriba do ombreiro para que millons e millons de persoas mal vivan ou morran?

Todos sabémonos que todolos produtos do mercado mundial repártenvos entre unhos poucos de intermediarios que medran á conta de emprobecer os mais pobres e de explotar os traballadores e iso estase extendendo coma dunha pandemia se tratase polo planeta,e non falamos só de produtos baratos senón tamen de produtos de marca de multinacionais(que todos coñecemos) que cunhos porcentaxes inmorais e vergoñentos son feitos na sua maioria non terceiro mundo a cambio dunha esmola. 


O tema e moi complexo pois as organizacions mundiais que tingan que velar polo correcto funcionanento dos factores anteriormente expostos fan unha velada deixadez de funcions pois estan controladas polas grandes corporacions e permiten co capitalismo salvaxe e neoliberalismo acampe as suas anchas. 

Se queremos trocar isto temos que escomenzar a ter conciencia de ser humano e achegar o noso gran de area e apostar por este comercio xusto,senón todo irá a peor esta nas nosas mans,na nosa cabeza e no noso corazón.


Camiñante, non hai camiño,
faise camiño o andar.
(Antonio Machado) 


Algunhas tendas de comercio Xusto: 

jueves, 5 de enero de 2012

Editorial: Palestina.

Temos un problema de gran carga emocional e politica dende o ano 1947 no mundo, é o conflicto Israeli-Palestino con millares de victimas moitas mais dun bando que de outro con millares e millares de presos de un so bando, con millares de nenos orfanos moitos mais dun bando que de outro, con miles de casa destruidas prácticamente dun so bando... En verdade ¿a Comunidade Internacional quere arranxar o problema?

A solución é moito máis sinxela cas famosas follas de ruta; é simplemente cumprir as Leis Internacionais e respetar os Dereitos Humáns.

Teriamos que esixir que Israel cumpra a resolución 242 do 1967 na que lle esixen abandoar os terreos ocupados durante a guerra do 1967 aprobado pola totalidade do Consello Xeral de Naciones Unidas e facerlle cumprir o artigo 6 do tratado de Xinebra de 1948 no que respeita os Dereitos Humáns; só con cumprir estas duas cousas teríamos o problema arranxado nun porcentaxe moi alto... 


Se 124 paises dos 193 paises que compoñen a ONU recoñecen a Palestina coma un estado propio... ¿A que esta esperando a Comunidade Internacional para que sexa Palestina o estado 194 da ONU?

Hai un pais con dereito a veto ó  que non lle interesa isto: son os autonomeados"libertadores do mundo oprimido", os "yankees", que teñen que amortizar o seu apoio militar sen precedentes, unha zona estratexica importantisima para eles e o mesmo tempo coidar o capital que invirten o lobbi xudeu na maoiria dos seus presidenciables.

¿Cómo pode permitir a Comunidade Internacional que ainda exista o dereito a veto?
Un dereito que foi creado o final da segunda guerra mundial pola divión existente entre os paises comunistas e capitalistas para crear un equilibrio quizáis necesario nesa epoca da historia.

Si esto se cumprira e Palestina tivera un estado propio a magnitude do problema para o goberno de Israel seria infinito, pois Palestina podería denunciar a altos cargos militares e politicos e israelies pola ocupación do seu pais, crimenes de guerra e todo o demáis que fixeron durante estas décadas...Entendedes por qué non se permite crear o estado Palestino..

¿Os imaxinades a presidentes israelis e xenerales detidos e levados a Corte Penal Internacional ainda que non a recoñezan?


Como coñecemos a especial sensibilidade do pobo xudeo, aclarar que non é un ataque a este pobo senón o estado sionista e o goberno de Israel. O respeto que temos os/as xudeos/as e o mesmo que temos os pobos musulmanes ,cristianos ,budistas e demáis relixións e formas de vida.

lunes, 26 de diciembre de 2011

Artículo de Vicenc Navarro: ¿Quén son os mercados?

Do blog do autor: http://www.vnavarro.org/?p=6719

Xenial coma sempre. Certeras verbas, explicación sencilla....e unha visión fresca e alternativa a tanto discurso UNICO. ¡Hai alternativa!¡Un mundo mellor é posible!


Cuando el Gobierno Zapatero afirmaba que tenía que llevar a cabo las políticas de reducción de derechos laborales (como debilitar los convenios colectivos) y sociales (como alargar la edad de jubilación, congelar las pensiones o recortar el gasto público social) como consecuencia de la presión de los mercados financieros, estaba, en realidad, intentando externalizar la responsabilidad de desarrollar unas políticas altamente impopulares. Algo semejante ocurrirá ahora con el Gobierno Rajoy. En ambos casos, los ejecutivos nos dicen que no son ellos sino los de fuera, es decir, los mercados, los que mandan mientras que los gobiernos no tienen otra alternativa que desarrollar tales políticas.
Con la ayuda de los mayores medios de información y persuasión del país, los gobiernos intentan presentar tales políticas como determinadas por fuerzas exteriores sobre las cuales tienen poquísima capacidad de influencia. El gran argumento, que justifica tales políticas, es que son necesarias para “dar confianza a tales agentes externos: los mercados financieros”. En otras palabras, hay que reducir el déficit y la deuda pública, y hay que reducir los salarios y debilitar a los sindicatos a fin de calmar a los mercados para que estos presten su dinero al Estado español, permitiéndole con ello poder pagar sus gastos. El problema con este esquema político-intelectual es que cada uno de los postulados sobre los que se basa es erróneo, es decir, los datos empíricos no lo sustentan. Veámoslos.
En primer lugar, no son los mercados financieros, sino principalmente los bancos, las compañías de seguros y los fondos especulativos españoles (el eje de lo que se llamaba antes la burguesía financiera, término abandonado en el lenguaje político-mediático actual por considerarlo “anticuado”) los que poseen casi la mitad de la deuda pública española. La mayoría de la otra mitad la poseen bancos, compañías de seguros y fondos especulativos europeos, gran número de ellos relacionados con los mismos fondos españoles. Sólo una mínima parte la poseen entidades financieras extranjeras (es decir, de fuera de la Unión Europea).


Los “mercados financieros” son, pues, básicamente nuestras instituciones financieras (españolas y europeas). Utilizo el término “nuestras” para indicar su identificación político territorial, pues de nuestros –en el sentido de posesión por parte de la mayoría de la población– tienen poco. Están controlados por un número pequeñísimo de personas (los gerentes, gobernadores y accionistas), menos del 0,1% de la población, que se benefician enormemente de que el Estado español tenga que pagar hasta un 7% de interés para conseguir dinero prestado de los bancos a los cuales el Estado debe pagar, dinero que procede de los recortes de gasto público en pensiones, sanidad, educación, escuelas de infancia, servicios domiciliarios a las personas con dependencia, entre otros. Las clases populares de España, que son las más afectadas por estos recortes, tienen que apretarse el cinturón para que el Estado pueda pagar a nuestra burguesía financiera, a la cual, por cierto, nuestro Estado ha ido reduciendo sus impuestos y ayudándola, prestándoles millones y millones de euros para que no colapsaran el sistema financiero como resultado de sus prácticas especulativas (y muy en particular en el sector inmobiliario) al estallar la burbuja del ladrillo que ellos crearon.
Pero, por si no fuera poco, tal burguesía financiera, tanto española como europea, ha recibido una enorme cantidad de dinero del Banco Central Europeo (BCE), que es una institución pública (sus dirigentes son nombrados por los estados de la Eurozona, incluido el Gobierno español), que está en la práctica controlado por nuestras (españolas y europeas) instituciones financieras. El BCE imprime millones y millones de euros y los da (bueno, dar, dar, es un decir, aunque los intereses son ridículamente bajos) a los bancos, los cuales, con este dinero, especulan y compran deuda pública a unos intereses desorbitados.
El segundo supuesto erróneo es asumir que no hay otra alternativa a la dependencia que los estados tienen de la banca privada. Ello no es cierto. El Estado puede generar recursos a base de, por ejemplo, incrementar, en lugar de bajar, los impuestos a la banca, a las rentas del capital y a las rentas superiores. Y el BCE, en lugar de dar dinero a la banca, se lo podría dar a los estados para comprar su deuda pública a los mismos intereses que se los da a la banca. Pero no lo hace, con lo cual el Estado tiene que pedir prestado a la banca. Un círculo virtuoso para la banca y desastroso para los estados. Pero las cosas han empeorado todavía más porque cuando por fin el BCE ha comenzado a enviar dinero a los estados comprando su deuda pública, el BCE (que es el lobby de la banca) ha impuesto unas condiciones draconianas, que se resumen en un ataque frontal a las clases populares y a su Estado del bienestar.
No son, pues, los mercados financieros, sino nuestra burguesía financiera, aliada con la burguesía financiera europea, quien está controlando nuestras instituciones públicas, las mismas que nos dicen que no hay alternativas. Y para el máximo abuso, nuestros representantes políticos en su última reunión en Bruselas, quieren ahora asegurar a los bancos (para darles, incluso, más confianza) que estos nunca, repito, nunca, perderán dinero. Es decir, que los estados les deberán pagar siempre el dinero que supuestamente les deben. Y todo ello se presenta con el argumento de que no hay alternativas.
Pero sí que hay alternativas. Los estados pueden controlar a los bancos, en lugar de ser al revés, estableciendo, por ejemplo, bancos públicos. Y pueden cambiar al BCE poniéndolo al servicio de la población y de la economía productiva, y no al servicio de la banca. Que no lo hagan se debe, no al poder de los mercados, sino a la excesiva influencia política y mediática de nuestras burguesías financieras.

miércoles, 21 de diciembre de 2011

Editorial: Superando a Caridade… ¡traballando polos Dereitos Humáns!


¿Por qué decimos que non traballamos dende a caridade? Porque cando falamos de  DDHH, falamos dun sistema de dereitos e deberes establecidos polo Dereito Internacional tendo a súa máxima expresión na Declaración dos Dereitos Universais de 1948. Non falamos de algo que nos dan por boa vontade, ou por filantropía ou porque nos comportamos adecuadamente. Os Dereitos Universais  pertencennos polo simple feito de ser humáns.

Os Dereitos Humáns son UNIVERSAIS (Para todos e todas, sen importar raza, idade, relixión, xénero ou condición social e económica), INTEGRAIS  (Un dereito depende de outro), IMPRESCRIPTIBLES (Non caducan), PROGRESIVOS (Existe un recoñecemento constante de novos dereitos e dimensións), INALIENABLES (Ninguén, nin o Estado pode quitar ou restringir ningún Dereito Humán) e EXIXIBLES (Son susceptibles de ser vixilados e reclamados).
Os DDHH suponen ademáis asumir que temos un importante rol que desenrolar dende diferentes papeis protagonistas: Ben como titulares de ese dereito xa que somos suxeitos activos nos cambios e transformacións, ben como titulares de obrigas xa que o Estado ten a obriga moral e xurídica en relación o cumprimento e desenrolo dos DDHH ou ben como titulares de responsabilidades en canto somos membros da sociedade (medios de comunicación, institucións, etc).



¿Qué repercusións teñen os Dereitos Humáns na nosa vida diaria?

Os Dereitos Humáns impregnan toda a nosa cotidaneidade: cando acudes ó centro de saúde para recibir asistencia sanitaria porque estás enfermo/a, estás facendo uso do teu Dereito a Saúde. Cando solicitas unha prestación social porque tes un maior dependente no teu fogar, estás recibindo un servizo polo dereito a unas condicións axeitadas de vida e a promoción da independenza persoal. Cando expresas as túas ideas sen que ninguén te manque por iso, estás disfrutando do teu Dereito a libre expresión. Cando acudes a un colexio público, a unha universidade, cando recibes unha beca estás disfrutando do Dereito tan importante á educación. E sobretodo, estás no mundo porque tes o Dereito á Vida, que é o primordial, Dereito a que ninguén poda quitarte ese ben tan preciado. 

Así que tede en conta, sobretodo nestes tempos de crise e recortes no Estado Social de Benestar, que non queren quitarnos beneficios que gañaramos por ser boa xente ou como premio por ter unha economía de champions league. Queren quitarnos, negarnos ou dificultarnos o acceso e o disfrute ós nosos DEREITOS, dereitos que como comentábamos o inicio da entrada, non poden ser restrinxidos por nada nin nadie, en ninguna circunstancia. E que recorten en sanidade, é vulnerar o noso Dereito a unha sanidade pública, universal, gratuíta e de calidade. Que recorten o presuposto en Servizos Sociais e políticas públicas de protección é unha vulneración do noso Dereito a unha vida digna en condicións axeitadas e suficientes. Que nos desaloxen das nosas casas é negarnos o noso Dereito a unha vivenda. E así con todos e cada un dos ámbitos onde queren meter a tixeira. 

Pero temos nas nosas máns, nas nosas bocas as ferramentas e as verbas para non permitirlles nin un paso atrás.  Loitemos polo noso. Por un fortalecemento do Estado Social de Benestar como superación da crise.

viernes, 16 de diciembre de 2011

Embargado por non pagar o tratamento da VIH

 As cousas seguen mal, moi mal e noticias coma esta e coma a colgada na entrada anterior veñen a reafirmar a necesidade de seguir traballando polos Dereitos das persoas con VIH. 

Nos vindeiros días colgaremos o programa especial sobre VIH que emitimos este martes día 13 de decembro e alí poderedes ver unha reflexión sobre as barreiras e prexuizos ós que teñen que enfrentarse diariamente as persoas con VIH. E Nico e Auria explicarán cómo é o día a día da convihvencia. 

Porque non hai peor enfermidade que a inxustiza e a discriminación. 

Fonte: Elpais sección Sociedad (digital)


Hacienda embarga a un enfermo de sida por no pagar el tratamiento

José Díaz no sospechaba en 2007 que podía estar infectado por el VIH. Un día fue a donar sangre al centro de transfusión de Jaén y allí descubrieron que era seropositivo. Desde el propio centro le remitieron a la unidad de infecciosos del hospital de Jaén, donde al cabo de unas semanas empezaron a tratarle. Pero ni José, que es guardia civil, dijo que su cobertura sanitaria correspondía a la compañía Asisa, ni el Servicio Andaluz de Salud (SAS) le puso pegas para tratarle. La sorpresa llegó cuando, unos meses más tarde, la Consejería de Salud le reclamó 5.600 euros por los medicamentos que le habían ido administrando durante nueve meses.

"Todo es una falta de coordinación tremenda", sostiene Fernando Osuna, el abogado de José, que lleva tres años batallando en los tribunales para librarse de una deuda que él entiende que no es suya y por la que Hacienda le ha embargado la casa, una plaza de garaje y la devolución del IRPF. "Él solo siguió el itinerario que le dijeron los médicos. Del centro de transfusiones le mandaron a la unidad de infecciosos y nadie le dijo que eso podía ser tan caro y que podía haber problemas con Asisa", afirma el abogado.
El SAS ha reclamado el pago a la aseguradora, pero la compañía aduce que no han sido sus médicos los que han prescrito los fármacos y que nadie le comunicó que su asegurado era seropositivo y estaba tratándose en el SAS. La Consejería de Salud afirma que ha seguido el procedimiento habitual cuando se trata de un paciente con una dolencia grave: primero se le trata y luego se informa a la compañía privada para que abone la factura. "Nosotros consideramos que el dinero nos lo debe Asisa, no el paciente", afirma un portavoz del SAS.
La versión del abogado es otra: "Se están pasando la patata de uno a otro y el que lo tiene todo embargado es José, que está claro que no es el que debe pagar la factura". Sin embargo, es él quien recibió la carta en la que se le comunicaba la deuda y por eso ha llevado al SAS a los tribunales. El enfermo pidió por vía judicial la suspensión del embargo y un Juzgado de Sevilla lo aceptó a cambio de que consignara el dinero ante el juez. Pero José no lo hizo y el embargo sigue vigente.
El Instituto Social de las Fuerzas Armadas, Isfas, el organismo que gestiona el Régimen Especial de la Seguridad Social de las Fuerzas Armadas y de la Guardia Civil tampoco se ha hecho cargo del asunto. "Es un desarreglo económico y administrativo total", ha afirmado el paciente en declaraciones a Canal Sur. Su abogado teme que la historia pueda repetirse porque José, que ahora está de baja, ha seguido recibiendo tratamiento y no sabe si Asisa se va a hacer cargo.
El juicio entre José y el SAS estaba fijado para el pasado martes, pero la vista se suspendió a petición del abogado de la Junta, que solicitó la comparecencia de un representante de Asisa y del Isfas.

lunes, 12 de diciembre de 2011

Os/as xóvenes vinculan o contaxio de VIH con grupos sociais, ou como estaos errando na prevención

Algo estamos facendo mal...moi mal. ¿En qué están errando as campañas preventivas? ¿Cómo derribar os prexuizos e as ideas preconcebidas?



Los jóvenes vinculan el contagio de VIH con grupos sociales
Un 70 por ciento de los gallegos consultados lo relacionan con homosexuales o toxicómanos, y no con conductas individuales
EUROPA PRESS - SANTIAGO
Cerca del 70% de los jóvenes gallegos relacionan el contagio del VIH con la pertenencia a determinados grupos sociales y no con las conductas individuales, según se desprende de un estudio realizado por el equipo de los centros de información afectivo-sexual "Quérote+" con motivo de la conmemoración del Día Internacional de la lucha contra el Sida.
El estudio, de cuyos resultados informó ayer la Xunta en un comunicado, revela datos tan significativos como que siguen apareciendo ciertos prejuicios y estigmas sociales, ya que casi el 70% relaciona las posibilidades de transmisión con el hecho de pertenecer a un grupo social determinado como toxicómanos, homosexuales o prostitutas, mientras que desconocen que las posibilidades de transmisión vienen dadas por las conductas individuales, no por pertenecer a un grupo social determinado.
Asimismo, casi el 35% de los jóvenes consultados reconocen no manejar una información completa y adecuada sobre el VIH-Sida, si bien más del 70% conocen que son los fluidos vaginales, el esperma, la sangre y la leche materna, los fluidos que pueden transmitir el VIH.
Además, 95 jóvenes relacionan el VIH con la palabra enfermedad, 33 con la muerte y 27 con el miedo.
Preservativo femenino
En el comunicado se destaca que el trabajo realizado en los últimos años para la prevención ha dado sus frutos, "ya que prácticamente el 100% de los encuestados conoce algún método de protección frente a la transmisión del VIH en las prácticas eróticas, si bien la mayoría desconoce que el preservativo femenino es un método de prevención fiable, al igual que el masculino", se indica.
El sondeo se refiere también a las pruebas de detección del contagio, ya que cerca de 190 personas saben que deben pasar al menos tres meses para que sea fiable, si bien gran parte de los encuestados creen, erróneamente, que la prueba se puede hacer inmediatamente después de la práctica con posibilidad de transmisión.

miércoles, 7 de diciembre de 2011

Rompendo a maxia das ondas: fotos do equipo de ENREDATE

Momentos previos á grabación, collendo forzas co café
 Aqui nos tedes, sen trampa nen photoshop, tal cual somos :)

 Despois de tantos meses nas ondas, apetecíanos compartir con todos/as vós o noso quefacer nos momentos previos as grabacións que con tanta paixón e cariño facemos.

Esperamos que vos chegue este mimo, grazas por estar ahi! Nas Ondas, No Blog, No Facebook....e agora tamén no noso Twitter "EnredateVigo".

Apertas e que siga a loita!
o guión do programa

Txus e Nico, o noso invitado do programa,  antes de grabar

Con Jose o Super técnico de son. E Auria a esquerda, a gran invitada do programa, e a dereita Elena, do equipo de ENREDATE

De esquerda a dereita, Jaime e Celso do equipo de ENREDATE e Nico novamente.

Fáltanos Txus :)

Aquí faise maxia

Momentos de distensión

a nosa ARMA

jueves, 1 de diciembre de 2011

 Hoxe é o Día Mundial da loita contra a SIDA, queremos compartir con vos o trailer do documental de CESIDA ( Coordinadora Estatal de VIH/SIDA) " ELIXE SEMPRE CARA" coa música de Vetusta Morla  : Un plan mejor..

Que o disfrutedes e que teñades boa prevención¡¡¡¡¡

martes, 29 de noviembre de 2011

Actividades de Médicos do Mundo en Vigo en conmemoración do Día Internacional da VIH

Mesa informativa sobre VIH/SIDA
Fotos para campaña REDVIH. ‘Non discriminación por vivir con VIH e Sida’


·        Data: xoves 1 decembro
·        Horario: de 10.00 a 14.00
·        Lugar: fachada do MARCO en r/ Príncipe, ou vestíbulo (en caso de choiva)
·        Coordinan:
MÉDICOS DO MUNDO Galicia. Delegación Vigo
Asociación FARAXA

En horario de mañá, unha mesa informativa fronte á fachada principal do MARCO, atendida por voluntarios de Médicos do Mundo e da Asociación Faraxa, estará a disposición do público para repartir material divulgativo sobre VIH/SIDA e atender calquera solicitude de información. Os colaboradores de MDM son axentes de saúde, persoas que colaboran entre grupos de iguais, formadas en redución de danos e riscos, en técnicas de achegamento e asesoramento sociosanitario básico. Pola súa banda, a Asociación Faraxa focaliza a atención en potenciais clientes de prostitución, ademais de ofrecer información sobre ITS e VIH como forma de concienciación, xunto a outros servizos como asesoramento xurídico, social e sanitario.

Ademais, calquera persoa terá a posibilidade de colaborar na Campaña ‘Non discriminación por vivir con VIH e Sida’, promovida por REDVIH en toda España, simplemente facéndose unha fotografía co lema que cada un elixa, relacionado coa campaña, ou informándose sobre outras posibilidades de participación a través da webhttp://actuable.es/peticiones/no-discriminacion-vih-y-sida



Actuación grupo hip-hop. DISTRITO CRIMINAL D.C. 


·        Data: xoves 1 decembro
·        Horario: ás 12.00
·        Lugar: fachada do MARCO en r/ Príncipe, ou vestíbulo (en caso de choiva)


Acompañando a mesa informativa da mañá, o grupo de hip-hop ‘Distrito Criminal DC’

jueves, 24 de noviembre de 2011

25 DE NOVEMBRO DÍA INTERNACIONAL DA ELIMINACIÓN DA VIOLENCIA CONTRA A MULLER


NOTA DE PRENSA: MÉDICOS DO MUNDO

25 DE NOVEMBRO DÍA INTERNACIONAL DA ELIMINACIÓN DA VIOLENCIA CONTRA A MULLER

        Co galo do día internacional da eliminación da violencia contra a muller, dende o grupo de Movilización Social de Médicos do Mundo en Vigo, queremos achegar a ciudadanía a realidad da violencia das mulleres que conviven co VIH, tema que esta gañando importancia na axenda internacional de vih, xénero e desenrolo.
        Aínda que a violencia contra as mulleres que viven có Vih pode ser un reflexo das dimensións da violencia contra a muller en xeral, (violencia que soe recoñecerse coma unha ameaza grave para a saúde pública e para o incumplimiento dos dereitos humáns, xa que entre un 15 e un 71% das mulleres din que sufriron agresións físicas ou sexuais por parte das súas parellas), a violencia exercida contra a muller VIH, ten otros factores a ter en conta, coma son, ademais das vinculadas a relacións de poder por parte do home nas relacións de parella,

-Estar nunha situación de maior vulnerabilidade de risco de contraer a infección por non poder decidir ter relacións sexuais protexidas,
-Non ter a posibilidade de saber si están expostas a infección, debido os mandatos de xénero existentes na sociedade, xa que as vías de transmisión implican costumes e hábitos na que as persoas expoñense  coas súas emocións e crenzas ante a súa sexualidade.
-A criminalización do traballo sexual das mulleres vih, das usuarias de drogas, e as mulleres vih, tamén poden ter un trato violento no entorno sanitario, as violacións de dereitos reproductivos son unha violencia de xénero:
falta de dispoñibilidade ou interrupción do suministro de anticonceptivos,
trato de prexuicio no estado reproductivo,
asesoramento coercitivo sobre planificación familiar,
esterilización obrigada,
ou abuso verbal,...
Poñen unha barreira no acceso á atención en saúde reproductiva.

        Tamén temos que contar como síntomas da violencia contra  a muller VIH, -Factores de estigma e discriminación existentes na sociedade, e entre otros:
non poder ver os seus fillos,
ser expulsada dos círculos familiares e sociais,
dificultade para atopar un emprego ou vivenda,
o uso dunha linguaxe discriminatoria,
as lexislacións e políticas que se desenrolan sen ter en conta a perspectiva de xénero e o estado serolóxico...

         Por todas estas razóns, MDM, quere neste día facer un chamamento a ciudadanía e os responsables políticos, para que teñan en conta esta realidade e a visibilicen nos programas, campañas, discursos e políticas que se fagan contra a violencia da muller.