"Hay hombres que luchan un día y son buenos. Hay otros que luchan un año y son mejores. Hay otros que luchan muchos años y son muy buenos. Pero hay quienes luchan toda la vida, esos son imprescindibles." "No creo que seamos parientes muy cercanos, pero si usted es capaz de temblar de indignación cada vez que se comete una injusticia en el mundo,somos compañeros, que es más importante."
jueves, 24 de mayo de 2012
miércoles, 23 de mayo de 2012
NOTA DE PRENSA DA REDE SOCIAL GALICIA SUR
NOTA DE PRENSA DA REDE SOCIAL GALICIA SUR
DISPOSITIVO DE PRIMAVERA VS. CENTRO DE
INCLUSIÓN SOCIAL
AS PERSOAS SEN FOGAR NON PODEMOS
ESPERAR
A Rede Social Galicia
Sur manifesta a súa inquietude polo incumprimento, una vez máis, dos prazos
previstos para a apertura e posta en marcha do Centro de Inclusión Social para
as Persoas Sen Fogar de Vigo. Facémonos eco da
preocupación da cidadanía de Vigo e da dramática situación das personas
que viven ou malviven nas rúas da nosa cidade.
A proposta orixinal de peche do Dispositivo de frío
o pasado día quince de Marzo, e a súa apertura inmediata como Centro de
Inclusión Social, non se fixo realidade ata o presente intre. Non temos, ademais, ningunha noticia ou información ó respecto
por parte da Alcaldía.
É máis que evidente que os prazos das teóricas
actuacións non se están a cumprir: As obras necesarias para acondicionar o
edificio cara ó cumprimento dos requisitos esixidos pola Xunta de Galicia para
a posta en marcha dun recurso deste tipo aínda non comenzaron, non se fixo a convocatoria pública para a
xestión do Centro e non se sabe con certeza se existe unha partida orzamentaria
suficiente para este tema.
Todo isto fainos temer polo
futuro, non só dos vindeiros usuarios do Centro, senón polas persoas que están
a usar na actualidade o Dispositivo de Frío (Primaveral); e polas consecuencias
que o incumprimento do acordado polo Concello coa Fundación que cedeu o espazo poidan
ter.
Instamos ós responsables da Alcaldía a dar
reposta a esta falta de información, e a solucionar os problemas actuais que están
a impedir que se cumpra coa vella promesa do Centro de Inclusión Social, máxime
cando xa dispoñemos dun edificio axeitado dabondo para ese fin.
A Rede Social Galicia Sur segue agardando unha
resposta por parte da Alcaldía ante a petición reiterada dunha entrevista sobre
este tema.
A Rede Social Galicia Sur: ACLAD Alborada, Asoc. Érguete Vigo, Caritas
Diocesanas de Tuy-Vigo, Comité Oscar
Romero, Emaús Fundación Social, Entreculturas, Fundación Proclade, Grupo
Autoapoio Imán Intermón Oxfam, Médicos do Mundo, Parroquia Stmo. Cristo da
Victoria, Solidariedade Internacional, Organizacións e
colectivos, sen vinculacións partidistas nen sindicais, que traballan no eido
social e na cooperación internacional ao
desenvolvemento co fin de acadar unha sociedade máis xusta, igualitaria,
equitativa e sostible que respecte os dereitos das persoas,
domingo, 6 de mayo de 2012
Editorial: E o venres recortou...
E o venres recortou…..
Moitas de nós crecemos con aquela frase
que pretendía resumir ás expresión de quenes somos? de onde vimos? e a onde imos? na famosa cita: "E no sétimo día
descansou"…porque claro ¡¡¡, construír un
mundo, cansa. Dende ese momento o domingo, o sétimo
día da semana, convertiuse non descanso de todo deus.
Nestes tempos, a moitas de nós, quedanos vivir ou sobrevivir mais ben, con esta nova cita que temos para os fins de semana,
grazas ao non-goberno do estado, é decir, que
ti pensabas que a frase: "por fin é venres¡¡¡" era igual
a un pensamento de liberdade,
descanso, festa, relaxación,
disfrute...ou calquer pensamento positivo..pois non.
Na
idea de recortar que impregna nos diversos ministerios, os recortes chegan
ata os propios pensamentos, e algo positivo,
enriquecedor e motivador como a fin de semana, convírtese
en algo a temer, despois do
anuncio do non-goberno de que os vernes anunciarianse mais recortes...enfins...
Ante esta situación, temos varias posibilidades, entre elas, pensar ou supoñer, que eses recortes económicos van ir destinados ás partidas que
ás cidadás e cidadáns non entendemos que se estean a
gastar: representación da España; Ministerio de Defensa; Monarquía; pensions a cargos vitalicios; soldos
vergonzosos dás persoas políticas, senadores,
alcaldes e un longo etc...ou
no que se deben de estar gastando nas forzas de seguridade do estado, que cansas de perseguir ás persoas
que podían cometer algún delito, agora encárganse de
disolver manifestacións, agredir a persoas indefensas, ou vixiar os movementos segundo eles subersivos e con posibilidade de reflexión ou pensamentos propios....
E que
entre os recortes de dereitos fundamentais,
desmantelación do estado
de estar, porque o de benestar xa
fai tempo que non existe, e a derradeira novidade de pechar ás nosas fronteiras para evitar a suposta entrada de antisistemas que amolen a reunión do Banco Central Europeo, unha empeza a pensar alomenos algunhas cousas:
Si os antisistema de quen se queren defender, son antisistema, porque o sistema
económico que rixe actualmente non
cumpre coa consecución dos dereitos humáns nin é
equitativo na repartición da riqueza: Non tería mais sentido que o
estado defendéranos do
Banco Central Europeo e ás súas medidas económicas
que están afogar ás familias? E polo tanto prohibir
a súa entrada no país?
Quizais
estamos confundidas, pero pensamos que quen tanto
nos defende e coida de ameazas
posibles, o que esta facendo e
imposibilitando a liberdade, a igualdade
e a fraternidade, e suponse
que eses son os valores que impregnan ás democracias
e a convivencia entre ás persoas.
Tamén temos outra opción, e é a de rebelarnos, e usar os instrumentos que temos para combater, coa palabra: saíndo
ás rúas e difundindo o noso malestar, e coa acción: como os iaioflautas,
ás persoas fartas de
pagar ás peaxes en Cataluña que deixaron
de facelo, a protesta pola
subida dáas taxas do metro en Madrid... e usando ás extratexias de desobediencia civil dos precursores, e
dicir: ata aquí.
Esta é a miña liña vermella.
E quizais o venres volva a ser: por fin é venres¡¡¡¡¡
Ninguén está obrigado a cooperar na súa
propia perda ou na súa propia escravitude, a Desobediencia Civil é un dereito
imprescritible de todo cidadán.
(Mahatma Ghandi)
(Mahatma Ghandi)
domingo, 29 de abril de 2012
Líneas rojas El Gobierno toma el control de TVE y restringe la cobertura sanitaria a inmigrantes irregulares.
El Gobierno tomó ayer una batería de decisiones graves. Por un lado,
recupera el control gubernamental del principal medio público de
comunicación (RTVE); por otro, reduce los presupuestos de dos servicios
esenciales (Sanidad y Educación), contraviniendo sus promesas
electorales, argumentando —no sin razón— el necesario recorte del
déficit público. Y cruza una línea roja que, de no corregirse, puede
conllevar consecuencias no deseadas sobre la sanidad pública: no bastará
ya el empadronamiento para recibir atención sanitaria, sino que se
precisará tener también residencia fiscal. La expulsión del sistema de
los inmigrantes en situación irregular puede así acabar creando bolsas
de población sin control sanitario, algo sobre lo que advierten médicos y
expertos.
El déficit de RTVE ha sido incluso la coartada para cambiar las reglas del juego establecidas en 2006 y que dieron lugar, por vez primera, a una televisión pública más estatal que gubernamental por cuanto la elección de su presidente y su consejo requerían el voto de dos terceras partes del Congreso. Este sistema obligaba al PP y al PSOE a pactar los nombramientos. Cuando ha llegado al Gobierno, el PP, que durante los gobiernos de Aznar (1996-2004) demostró su escaso apego a la independencia informativa, ha puesto de manifiesto su resistencia a mantener tal sistema.
Reescribir una disposición transitoria de la ley para poder elegir al presidente por mayoría absoluta es una argucia difícilmente sostenible en la necesidad de desbloquear la situación, dados los recortes presupuestarios que debía acometer RTVE. Rajoy y Rubalcaba se habían dado de plazo hasta el verano y el consejo ya estaba tomando medidas para adecuar su presupuesto. Es inevitable sospechar de otras razones y apetencias, toda vez que el PP, y sobre todo sus barones regionales, han hecho campaña del supuesto maltrato que les deparaban los informativos de TVE. Esa disposición permitía solo por una vez, en 2006, elegir al presidente por mayoría absoluta transcurridos dos meses desde la primera votación parlamentaria. No esperar siquiera a dicho trámite para cambiar las reglas anula de facto la negociación con el PSOE, partido con el que aún ha de pactar otros recambios institucionales.
Contrasta con esta decisión la de abrir la puerta a la privatización de las televisiones autonómicas. Poseen audiencias en retroceso y no alcanzan la influencia política de TVE. Algunas son, además, grandes máquinas de perder dinero. De ahí que la medida gubernamental resulte razonable.
El balance de los recortes en sanidad y educación tiene un sabor amargo. Se han presentado como medidas de racionalidad en el gasto, pero el conjunto tiene más de reducción que de racionalización, aunque algunas son razonables, como la supresión de titulaciones universitarias sin suficientes alumnos. Pese a que Wert aseguró que “apenas” afectaría a la calidad, su simple enumeración indica lo contrario: menos profesores, más alumnos por clase, más carga lectiva, menos oferta en el bachillerato y un aplazamiento de la renovación de la FP. Las medidas afectan también a la equidad, pues en el caso del copago de los medicamentos hace recaer los ingresos adicionales sobre el colectivo más vulnerable: la tercera edad, que es también el que tiene menos ingresos. Y subir las tasas universitarias sin aumentar las becas supone también que los hijos de las familias con menos recursos tendrán más dificultades para cursar estudios universitarios.
Es un cambio de modelo. Hasta ahora, la mayor parte del coste de la educación superior o de los medicamentos se repartía entre todos, puesto que se financiaba mayoritariamente a través de sistema impositivo. El PP prefiere repercutirlo sobre quienes los usan: los enfermos y las familias de los estudiantes, además de dejar a los inmigrantes irregulares sin cobertura.
http://elpais.com/elpais/2012/04/20/opinion/1334951859_518698.html
El déficit de RTVE ha sido incluso la coartada para cambiar las reglas del juego establecidas en 2006 y que dieron lugar, por vez primera, a una televisión pública más estatal que gubernamental por cuanto la elección de su presidente y su consejo requerían el voto de dos terceras partes del Congreso. Este sistema obligaba al PP y al PSOE a pactar los nombramientos. Cuando ha llegado al Gobierno, el PP, que durante los gobiernos de Aznar (1996-2004) demostró su escaso apego a la independencia informativa, ha puesto de manifiesto su resistencia a mantener tal sistema.
Reescribir una disposición transitoria de la ley para poder elegir al presidente por mayoría absoluta es una argucia difícilmente sostenible en la necesidad de desbloquear la situación, dados los recortes presupuestarios que debía acometer RTVE. Rajoy y Rubalcaba se habían dado de plazo hasta el verano y el consejo ya estaba tomando medidas para adecuar su presupuesto. Es inevitable sospechar de otras razones y apetencias, toda vez que el PP, y sobre todo sus barones regionales, han hecho campaña del supuesto maltrato que les deparaban los informativos de TVE. Esa disposición permitía solo por una vez, en 2006, elegir al presidente por mayoría absoluta transcurridos dos meses desde la primera votación parlamentaria. No esperar siquiera a dicho trámite para cambiar las reglas anula de facto la negociación con el PSOE, partido con el que aún ha de pactar otros recambios institucionales.
Contrasta con esta decisión la de abrir la puerta a la privatización de las televisiones autonómicas. Poseen audiencias en retroceso y no alcanzan la influencia política de TVE. Algunas son, además, grandes máquinas de perder dinero. De ahí que la medida gubernamental resulte razonable.
El balance de los recortes en sanidad y educación tiene un sabor amargo. Se han presentado como medidas de racionalidad en el gasto, pero el conjunto tiene más de reducción que de racionalización, aunque algunas son razonables, como la supresión de titulaciones universitarias sin suficientes alumnos. Pese a que Wert aseguró que “apenas” afectaría a la calidad, su simple enumeración indica lo contrario: menos profesores, más alumnos por clase, más carga lectiva, menos oferta en el bachillerato y un aplazamiento de la renovación de la FP. Las medidas afectan también a la equidad, pues en el caso del copago de los medicamentos hace recaer los ingresos adicionales sobre el colectivo más vulnerable: la tercera edad, que es también el que tiene menos ingresos. Y subir las tasas universitarias sin aumentar las becas supone también que los hijos de las familias con menos recursos tendrán más dificultades para cursar estudios universitarios.
Es un cambio de modelo. Hasta ahora, la mayor parte del coste de la educación superior o de los medicamentos se repartía entre todos, puesto que se financiaba mayoritariamente a través de sistema impositivo. El PP prefiere repercutirlo sobre quienes los usan: los enfermos y las familias de los estudiantes, además de dejar a los inmigrantes irregulares sin cobertura.
http://elpais.com/elpais/2012/04/20/opinion/1334951859_518698.html
Derecho limitado El Gobierno utiliza el real decreto de recortes para cambiar el modelo de sistema sanitario.
En nombre de la sostenibilidad del Sistema Nacional de Salud, el
Gobierno de Mariano Rajoy le ha arrebatado su propia naturaleza. La
asistencia sanitaria pública era un derecho universal desde 1986 de
“todos los españoles y los ciudadanos extranjeros” que tuvieran
establecida “su residencia en el territorio español”. Ahora, con el real
decreto aprobado por el Gobierno, es un derecho solo para “aquellas
personas que ostenten la condición de asegurado”, una condición que
impone el texto normativo publicado el martes en el Boletín Oficial del Estado
y que deja en entredicho los desmentidos oficiales de ayer de la propia
ministra de Sanidad Ana Mato, empeñada en negar la evidencia.
La Ley General de 1986, que ayer cumplió justamente 26 años, fue una importante conquista social. Su aplicación ha llevado años y aun hoy hay flecos pendientes para cumplir con una norma clave del desarrollo del sistema sanitario español y que establecía que la salud debía estar “orientada a la superación de los desequilibrios territoriales y sociales”. El real decreto ley de medidas urgentes para garantizar la sostenibilidad del Sistema Nacional de Salud deroga el espíritu de aquella ley dejando sin cobertura a algunos colectivos —inmigrantes en situación irregular— y, como mínimo, complica el acceso al sistema a otros —mayores de 26 años no cotizantes y divorciados sin ingresos—.
Resulta difícilmente explicable que el Gobierno haya utilizado un real decreto presentado como una batería de medidas de ahorro para acometer un cambio de tal profundidad. Un cambio que, según proyecta el Ejecutivo, ni siquiera se someterá al amplio debate parlamentario que le correspondería. A falta de un desarrollo reglamentario posterior, lo cierto es que el texto legal parece abrir la puerta a un modelo distinto, lleno de inquietantes interrogantes. Sanidad debería explicar qué pasará el 1 de septiembre con los inmigrantes irregulares sometidos a un tratamiento grave o qué requisitos se pedirá al joven que, al cumplir los 26 años sin haber cotizado, tenga que renovar su tarjeta sanitaria. Tras la afirmación de Mato de que “nadie quedará sin cobertura” hay ahora una base legal más endeble. No cotizar a la Seguridad Social sin ser parado, pensionista, ganar por debajo del salario mínimo o disfrutar de una prestación periódica deja fuera del sistema al ciudadano. Y si todo siguiera como hasta ahora como dice Mato, mejor se hubieran ahorrado en el nuevo texto tanto condicionante.
Aun más inexplicable resulta tal cambio si se tienen en cuenta los escasos ahorros que conlleva; muy por debajo de lo estimado por la propia ministra, que los cifró en 500 millones mientras cálculos profesionales los sitúan en menos de la mitad. Lo mismo sucede con el medicamentazo —165 millones de recorte según el ministerio—, parte sustancial del decreto y que va a suponer un esfuerzo especial para los pensionistas y enfermos crónicos. Se eleva el copago en los términos en que se anunció la semana pasada, pero en el real decreto se les penaliza más de lo esperado al establecer un sistema de reembolso que va a obligar a adelantar el dinero al sistema sanitario incluso durante seis meses: un auténtico abuso con los más necesitados de medicinas y usuarios de traslados no urgentes y otras prestaciones.
El real decreto, por último, apuesta su mayor capacidad ahorradora a una nueva vuelta de tuerca para los laboratorios farmacéuticos y aprovecha para exigir a las comunidades autónomas el equilibrio presupuestario antes de ofrecer prestaciones sanitarias no recogidas en las carteras comunes establecidas. En tales preceptos se amplía el poder del Estado para controlar a las comunidades autónomas con un tufillo de recentralización que puede ser más ideológico que pragmático.
La Ley General de 1986, que ayer cumplió justamente 26 años, fue una importante conquista social. Su aplicación ha llevado años y aun hoy hay flecos pendientes para cumplir con una norma clave del desarrollo del sistema sanitario español y que establecía que la salud debía estar “orientada a la superación de los desequilibrios territoriales y sociales”. El real decreto ley de medidas urgentes para garantizar la sostenibilidad del Sistema Nacional de Salud deroga el espíritu de aquella ley dejando sin cobertura a algunos colectivos —inmigrantes en situación irregular— y, como mínimo, complica el acceso al sistema a otros —mayores de 26 años no cotizantes y divorciados sin ingresos—.
Resulta difícilmente explicable que el Gobierno haya utilizado un real decreto presentado como una batería de medidas de ahorro para acometer un cambio de tal profundidad. Un cambio que, según proyecta el Ejecutivo, ni siquiera se someterá al amplio debate parlamentario que le correspondería. A falta de un desarrollo reglamentario posterior, lo cierto es que el texto legal parece abrir la puerta a un modelo distinto, lleno de inquietantes interrogantes. Sanidad debería explicar qué pasará el 1 de septiembre con los inmigrantes irregulares sometidos a un tratamiento grave o qué requisitos se pedirá al joven que, al cumplir los 26 años sin haber cotizado, tenga que renovar su tarjeta sanitaria. Tras la afirmación de Mato de que “nadie quedará sin cobertura” hay ahora una base legal más endeble. No cotizar a la Seguridad Social sin ser parado, pensionista, ganar por debajo del salario mínimo o disfrutar de una prestación periódica deja fuera del sistema al ciudadano. Y si todo siguiera como hasta ahora como dice Mato, mejor se hubieran ahorrado en el nuevo texto tanto condicionante.
Aun más inexplicable resulta tal cambio si se tienen en cuenta los escasos ahorros que conlleva; muy por debajo de lo estimado por la propia ministra, que los cifró en 500 millones mientras cálculos profesionales los sitúan en menos de la mitad. Lo mismo sucede con el medicamentazo —165 millones de recorte según el ministerio—, parte sustancial del decreto y que va a suponer un esfuerzo especial para los pensionistas y enfermos crónicos. Se eleva el copago en los términos en que se anunció la semana pasada, pero en el real decreto se les penaliza más de lo esperado al establecer un sistema de reembolso que va a obligar a adelantar el dinero al sistema sanitario incluso durante seis meses: un auténtico abuso con los más necesitados de medicinas y usuarios de traslados no urgentes y otras prestaciones.
El real decreto, por último, apuesta su mayor capacidad ahorradora a una nueva vuelta de tuerca para los laboratorios farmacéuticos y aprovecha para exigir a las comunidades autónomas el equilibrio presupuestario antes de ofrecer prestaciones sanitarias no recogidas en las carteras comunes establecidas. En tales preceptos se amplía el poder del Estado para controlar a las comunidades autónomas con un tufillo de recentralización que puede ser más ideológico que pragmático.
Espero no estar nunca en su pellejo
Trabajo atendiendo a personas con infección por el VIH en un hospital
público. De los 1.000 pacientes bajo mi cuidado, unos 150 son
inmigrantes. Ni uno solo ha hecho turismo sanitario, y la mayoría no
sabían que estaban infectados cuando dejaron su país en busca de un
trabajo con el que ganarse la vida, o se han infectado estando en
nuestro país.
Muchos de ellos perderán la tarjeta sanitaria y su tratamiento antirretroviral en agosto si se cumple lo anunciado por la señora ministra. Serán los elegidos para morir por el bien de los españoles.
Ahorraremos algo de dinero de nuestras maltrechas cuentas dejándoles morir, pero no nos importará porque son ilegales. No lo merecen. No existen. Pero yo conozco sus nombres y sus caras y cuando me despida de ellos en la consulta sabré que soy parte de la hipocresía de una sociedad donde el derecho a la vida es solo para algunos. ¿Qué sentirá un político tomando decisiones que suponen la muerte de personas en aras de un bien supuestamente superior, como es la reducción del déficit? Espero no estar nunca en su pellejo.— Federico Pulido Ortega.
http://elpais.com/elpais/2012/04/26/opinion/1335461380_222409.html
Muchos de ellos perderán la tarjeta sanitaria y su tratamiento antirretroviral en agosto si se cumple lo anunciado por la señora ministra. Serán los elegidos para morir por el bien de los españoles.
Ahorraremos algo de dinero de nuestras maltrechas cuentas dejándoles morir, pero no nos importará porque son ilegales. No lo merecen. No existen. Pero yo conozco sus nombres y sus caras y cuando me despida de ellos en la consulta sabré que soy parte de la hipocresía de una sociedad donde el derecho a la vida es solo para algunos. ¿Qué sentirá un político tomando decisiones que suponen la muerte de personas en aras de un bien supuestamente superior, como es la reducción del déficit? Espero no estar nunca en su pellejo.— Federico Pulido Ortega.
http://elpais.com/elpais/2012/04/26/opinion/1335461380_222409.html
martes, 17 de abril de 2012
EDITORIAL ENRÉDATE-DE REPÚBLICA (LA COSA DE TODOS)
A cidadanía é inculta. Só así pódese entender que trabuquen os «aforros» nos presupostos cos «recortes» dos que tanto falan. A causa desto pode ser a ineficacia da política en Educación, traducida no fracaso escolar, e os programas educativos que fan que un enxeñeiro, por exemplo, non teña nin idea de quen raio foi Aristóteles. Segundo o Goberno, esto ten un amaño doado: menos profesores e máis alumnos por clase. Sendo máis, malo será que non haxa algún que lles ensine ós seus compañeiros, mentres os profesionais do ensino exercen a súa cátedra na rúa (ata que os manden á cadea).
E, falando dos «aforros», non tiñamos que agardar outra cousa, dende que asistimos ó logro do fin derradeiro do capitalismo: A conversión dos Estados nunha Sociedad Limitada, cuios socios ben sabemos quen son. Coa salvedade de que os que aportan o capital e crean riqueza co seu traballo non son partícipes da Sociedad e, polo tanto, tampouco dos dividendos. Nos tempos da escravitude, a lo menos o escravo tiña un valor, un prezo, e os donos trataban de mantelos sans e que non morreran. Agora tamén hai medo a que enfermen (para «aforrar» na súa cura), pero non a que morran (para «aforrar» nas pensións). É un xeito maquiavélico de acabar co paro.
Noutro orde de cousas, asistimos estes días á reflexión (ou «mosqueo») popular (falamos do pobo, non do partido) sobre a propia constitución do noso Estado como monarquía, e algún clama calificando ésta de «medieval». No Medievo, a lo menos, a aristocracia pagaba do seu peto as guerras e demáis trangalladas, ben que a costa da plebe (os impuestos), e a Igrexa termaba da Cultura nos mosteiros (tamén, eso sí, a costa dos campesiños e artesáns). Pero invertían os recursos económicos no país. Fachendeaban de castelos e igrexas, pero daban traballo ós canteiros, labregos etc. Ata había algún que construía hospitais e financiaba viaxes científicos. Facían algo, inda que fora por eles mesmos ou para quedar a ben con Deus. ¿Qué é o que fan agora?. Sacar os recursos económicos fora do país, constituírse non en gobernos, senón en Consellos de Administración para se repartir entre eles os cargos directivos, as prebendas, as exencións fiscais, en resumo os cartos. ¿De qué serve votar, se toda a Administración é logo posta a dedo polos gañadores?
O Estado non é unha empresa comercial, nin unha xuntanza de amigotes de taberna, nin unha peña futbolística. É un colectivo de persoas que traballan para o benestar de todos.
E, falando dos «aforros», non tiñamos que agardar outra cousa, dende que asistimos ó logro do fin derradeiro do capitalismo: A conversión dos Estados nunha Sociedad Limitada, cuios socios ben sabemos quen son. Coa salvedade de que os que aportan o capital e crean riqueza co seu traballo non son partícipes da Sociedad e, polo tanto, tampouco dos dividendos. Nos tempos da escravitude, a lo menos o escravo tiña un valor, un prezo, e os donos trataban de mantelos sans e que non morreran. Agora tamén hai medo a que enfermen (para «aforrar» na súa cura), pero non a que morran (para «aforrar» nas pensións). É un xeito maquiavélico de acabar co paro.
Noutro orde de cousas, asistimos estes días á reflexión (ou «mosqueo») popular (falamos do pobo, non do partido) sobre a propia constitución do noso Estado como monarquía, e algún clama calificando ésta de «medieval». No Medievo, a lo menos, a aristocracia pagaba do seu peto as guerras e demáis trangalladas, ben que a costa da plebe (os impuestos), e a Igrexa termaba da Cultura nos mosteiros (tamén, eso sí, a costa dos campesiños e artesáns). Pero invertían os recursos económicos no país. Fachendeaban de castelos e igrexas, pero daban traballo ós canteiros, labregos etc. Ata había algún que construía hospitais e financiaba viaxes científicos. Facían algo, inda que fora por eles mesmos ou para quedar a ben con Deus. ¿Qué é o que fan agora?. Sacar os recursos económicos fora do país, constituírse non en gobernos, senón en Consellos de Administración para se repartir entre eles os cargos directivos, as prebendas, as exencións fiscais, en resumo os cartos. ¿De qué serve votar, se toda a Administración é logo posta a dedo polos gañadores?
O Estado non é unha empresa comercial, nin unha xuntanza de amigotes de taberna, nin unha peña futbolística. É un colectivo de persoas que traballan para o benestar de todos.
lunes, 16 de abril de 2012
domingo, 15 de abril de 2012
“Vivo en una cárcel que se estrecha”
Pedro, que sufría ELA, ha luchado hasta el final para decidir cuándo y cómo morir
El sábado reunió a su familia para despedirse; el lunes falleció tras una sedación
Cinco días antes de la fecha que eligió para morir, las manos en el regazo de Pedro Martínez no son una señal de entrega o mansedumbre. Hace ya meses que las tiene continuamente así, porque la esclerosis lateral amiotrófica (ELA) que las atenaza las dejó inertes. Pero este hombre que nació en Teruel hace 34 años ha mantenido la lucha en la mirada y en la determinación de controlar el devenir de su enfermedad hasta conseguir una sedación terminal que, para cuando se publican estas líneas, ya ha puesto fin a su vida. En los días previos a la sedación que terminó con su sufrimiento, Pedro Martínez se despide de los suyos y comparte su experiencia con EL PAÍS.
Pedro ha llegado al límite. La ELA es una enfermedad que ataca de fuera adentro: empieza por las extremidades y va acercándose al tórax, hasta que paraliza los músculos necesarios para tragar o respirar. En España la padecen unas 4.000 personas y se diagnostica a unas 900 al año. No tiene una causa conocida y, lo que es peor, tampoco hay tratamiento. Afecta casi siempre a gente joven y la supervivencia media desde el diagnóstico no excede de los tres años. Pedro estaba ya en ese plazo. “Tuve los primeros síntomas hace cuatro años. Dolores, calambres… Pero no me dijeron lo que tenía hasta hace dos. La verdad es que ahí los médicos dejaron mucho que desear”, dice socarrón horas antes de morir. En esos dos años, Pedro ha perdido la movilidad y la funcionalidad de los brazos y las piernas. Para fumar, un amigo le ha construido un soporte a partir de un perchero en el que su novia Lola sujeta el pitillo que otro amigo acaba de liar. Una máscara del personaje de dibujos animados del inspector Gadget da un toque humano al invento. Puesto a la altura de la cabeza, el hombre solo tiene que acercar la boca para dar una calada. Pero, enfrascado en la conversación como está, a Pedro se le olvida fumar y el cigarrillo se apaga, así que Lola tiene que ir a cada rato a encenderlo de nuevo.
Quiero reivindicar que, al menos, se despenalice el suicidio asistido”
Cinco días antes de morir, como todos los días, pasa el día postrado, porque las piernas ya no le sostienen. “Veo la tele, porque no puedo sujetar un libro o un fanzine [que es lo que prefiere] para leer. No puedo ni pasar las hojas. A veces, algún amigo me lee algo, pero me canso”.
Es solo una muestra de la dependencia absoluta que ha vivido Pedro en los últimos tiempos. “Cuando ya no puedes valerte por ti mismo no es una vida digna”, dice convencido. Y eso que él tiene una amplia red de apoyo. Si algo puede decirse, es que no está solo en ningún momento. “Al principio, cuando me dieron el diagnóstico, nos fuimos a vivir seis al campito”. Ahora, Pedro y Lola viven en un pisito de un barrio modesto cerca de la estación del AVE de Sevilla. “Es de un familiar y de renta antigua”, dice Pedro, que explica que él solo cobra 509 euros de una pensión no contributiva. “Pedimos la ayuda de la dependencia hace dos años, pero hasta ahora, nada”. Mientras tanto, Lola se encarga de todo, de darle de comer, del aseo… una amplia red de amigos, huella de una vida intensa, hacen de soporte para una situación que no tiene salida. La casa está muy caliente. “Es que tengo frío siempre”, dice él.
Pedimos la ayuda de la dependencia hace dos años, pero nada”
Cuesta entenderle cuando habla. La paralización ya le afecta a la capacidad de vocalizar, y Lola tiene que hacer a veces de traductora. Es la mejor pedróloga, dice con buen humor. Pero eso no es lo peor. El hombre empieza a tener problemas con la garganta y tragar cada comida es una tortura y una amenaza. “No quiero morir ahogado. Ya me ha pasado varias veces que la comida se me ha ido hacia los pulmones. Además, me cuesta mucho masticar. Tengo que pasarlo todo con mucho líquido, y eso es más peligroso”.
Esta situación es la que le ha llevado a tomar una decisión, a estas horas irreversible: quiere que le seden. No quiere tener más la angustia, el sufrimiento. Y, sobre todo, él, que se define como un “antitodo”, entiende que ya lo que tiene por delante es solo una agonía de un par de meses como mucho, siempre con el riesgo de asfixiarse, de ahogarse. Pero Pedro se ha encontrado con un escollo. Él, que ha sido un poco de todo —un buen estudiante que sacó el título de técnico de laboratorio y que ha trabajado de albañil, de camarero, de lo que surgía, o de nada—, quiere estar seguro de que va a vivir con dignidad hasta el final. “Uno debe tener el control de su propia vida. Yo he apurado la vida. He dormido en casas de campo, en un banco y en el talego. Participé en la okupación del túnel de Casas Viejas [una acción en 2007 que acabó con un desalojo por la policía ]. No se trata de morir con dignidad. Se trata de vivir con dignidad hasta el final, llevando el control de lo que se hace”.
Lola se encarga de todo; de darle de comer a Pedro, de asearlo, y también de encenderle los cigarrillos. / GARCÍA CORDERO
No quiero morir ahogado. Ya me ha pasado varias veces que la comida se me ha ido hacia los pulmones"
Por eso ha decidido contarle a EL PAÍS su caso. Lo hizo el miércoles 14, cuando ya tenía todo decidido. Estaba pendiente de una visita del servicio de paliativos del hospital Virgen Macarena de Sevilla, para repetirles su petición. “No voy a ir más al hospital. No quiero que me sonden ni que me pongan un respirador. ¿Para qué? ¿Para durar tres meses en vez de dos? Lo que quiero es acabar tranquilo y dejar de sufrir. Que cada comida no sea una amenaza”. No le hicieron caso. Pero Pedro se guardaba un as en la manga. “Contacté con Derecho a Morir Dignamente hace mucho. Y ellos me han dado tranquilidad. Si he seguido hasta ahora, ha sido porque sé que ellos me van a ayudar. Si no, habría tomado la decisión de quitarme la vida antes”, afirma. “La ley de muerte digna andaluza no prevé casos como el mío. Está pensada para gente con cáncer. Pero a mí me dicen que no estoy terminal”.
La verdad es que la norma andaluza no puede ir más allá de lo que establece la legislación estatal: en España la eutanasia se considera un homicidio y la ayuda necesaria al suicidio está castigada por el Código Penal, aunque con atenuantes. Tampoco la ley de muerte digna que el Gobierno envió al Congreso antes de la convocatoria de las últimas elecciones cambia esta situación. A imagen de la norma andaluza, en la que se basa, deja claro que debe prevalecer la voluntad del paciente de renunciar a un tratamiento, que eso no debe impedir que los médicos le ofrezcan otras alternativas y, además, defiende a los profesionales que actúen por respeto a la voluntad de los enfermos, aunque la consecuencia sea acortar su vida.
¿Mi epitafio? ‘Muerte al Estado y viva la anarquía’. Dilo así”
Cinco días antes de morir, Pedro lo tiene todo preparado. Y sabe que es su última lucha. “Quiero reivindicar la eutanasia legal, o, por lo menos, que se despenalice el suicidio asistido. Ojalá con mi caso se reabra el debate”, dice. Pero, a falta de que la legislación le ampare, va a ir lo más lejos que puede, exigiendo que acaben con su sufrimiento. “Eso es legal”, insiste.
Dos días antes de morir, el sábado, Pedro organizó una fiesta. 80 personas, entre familiares y amigos. “Como una boda”. “Todos saben mi decisión, y me apoyan. Va a ser muy emotivo”, dice en uno de los pocos momentos en que su firmeza parece que se rompe. “Yo invito. Bueno, pagará el Estado”, bromea refiriéndose a que se va a gastar su última pensión en el convite. El domingo, médicos de la asociación DMD le visitaron. “Hicimos una valoración de su estado de sufrimiento, que él considera ya intolerable. Dado que en su estado no hay alternativa, y contando con el consentimiento del paciente, se procedió a la sedación”, cuenta el médico que le visitó. Falleció el lunes, en su casa, después de despedirse de su novia, sus amigos, su familia y su perro. El martes fue enterrado.
El hombre sabe perfectamente lo que quería. “Cuando todo se acabe, que me incineren y me entierren bajo un nogal. Imagínate un mundo donde en vez de cementerios hubiera bosques. Así, por lo menos, una vez muerto podré servir de abono y ayudar a luchar contra la deforestación”, dice. No sabe qué habrá después —“No tengo ni idea. Ojalá volvamos a la vida para seguir aprendiendo. Cuando nos veamos ahí, y que sea muy tarde, ya lo sabremos”— pero, vaya donde vaya, llevará su lema: “¿Mi epitafio? Lo que ha sido mi vida: ‘Muerte al Estado y viva la anarquía’. Dilo así”, insistió. Y queda dicho.
Una larga lista de antecedentes
Ramón Sampedro (1943-1998). Parapléjico desde 1968, cuando tenía 25 años, el hombre luchó durante 30 años para que los tribunales permitieran que un médico le diera una combinación de fármacos que acabara con su vida. No lo consiguió, y, al final, decidido a acabar con su vida, ingirió una dosis letal de cianuro que alguien le suministró. Luego se supo que había sido su amiga Ramona Maneiro, pero el delito de colaboración necesaria para el suicidio ya había prescrito. Su caso fue reflejado en la película Mar adentro.
Madeleine Z. (1938-2007). La mujer, que sufría una grave enfermedad paralizante, se quitó la vida en su casa de Alicante ingiriendo una combinación de fármacos. Recibió asesoría de la asociación Derecho a Morir Dignamente.
Inmaculada Echevarría (1955-2007). La mujer vivió 10 años postrada en una cama con la ayuda imprescindible de un respirador. Tardó más de medio año en conseguir que los médicos del Servicio Andaluz de Salud que la atendían aceptaran su petición de que la desconectaran de la máquina, algo a lo que, según la Ley de Autonomía del Paciente de 2002, tenía derecho. Al final, fue la propia Junta la que aprobó su demanda, que solo pudo cumplirse cuando cambió de hospital, de uno concertado a uno público. Su caso motivó que Andalucía elaborara una Ley de Muerte Digna, modelo de la que dejó preparada el último Gobierno socialista y que está pendiente de tramitar en el Congreso, donde no se espera que el PP la retome.
http://sociedad.elpais.com/sociedad/2011/12/21/actualidad/1324491408_088893.html
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



